Vandaag is de eerste dag van de rest van m’n leven schreef ik vanmorgen op Facebook. Meteen werd er van alle kanten gespeculeerd: ga je trouwen vandaag? Nee, vandaag neem ik afscheid. Althans dat denk ik. Want vandaag dringt het tot mij door dat mijn werkgever afscheid gaat nemen van mij. Alleen weet ik dat nog niet. Officieel dan.

Twee dagen geleden kregen mijn collega’s en ik te horen dat er nieuwe maatregelen worden getroffen om het bedrijf waar we werken door de crisis te helpen. De meest verregaande maatregel is dat ons salaris zeer fors wordt verminderd. Alle collega’s verwerken dit nieuws op hun eigen manier. De één is verbouwereerd en sprakeloos, de ander boos en spraakzaam. Gedachten flitsen door mijn hoofd. Snel schakelen, wat betekent dit? Dit mag helemaal niet, hier moeten wij toestemming voor verlenen! Maar wat als we dat niet doen? “Dan zijn we genoodzaakt tot gedwongen ontslagen”, beantwoord m’n werkgever mijn gedachten. Voor één persoon lopen de emoties te hoog op. De verdere vergadering verloopt onrustig, steeds dezelfde vragen, steeds dezelfde vage antwoorden. Het vervolg gaat steeds meer langs me heen. Mijn hoofd maakt overuren. Eén ding is zeker, ik kan hier niet mee akkoord gaan…ook, als dat ontslag betekent.

De volgende dag voel ik berusting. Ik ben blij dat het hoge woord er eindelijk uit is. Hèhè. Ik weet dat het gaat gebeuren, alleen niet wanneer. Ik overleg kort met een rechtsbijstandadviseur die mijn gedachten bevestigd en ga aan het werk. Maar dan blijkt het toch lastig gewoon weer aan het werk te gaan. De hele dag door bellen collega’s elkaar op. Het verhaal moet vertelt, de emoties gedeeld. Gedurende de dag beleef ik boosheid, verdriet, opluchting, blijdschap, en toch weer verontwaardiging dwars door elkaar heen. Alhoewel gedateerd, uit onderzoek komt naar voren dat een werknemer in verschillende fases reageert op ontslag. Vaak eerst ontkenning, dan protest of boosheid, onderhandeling of vechten, depressie en uiteindelijk acceptatie. Het is nog niet zo ver dat ik kan praten over ontslag, maar dat is een kwestie van tijd.

Vanmorgen is het bij het wakker worden al wat meer ingezonken. Zit ik al in de acceptatiefase? Ik zie dit eigenlijk al een tijd aankomen. Vanmiddag ben ik vrij en ga ik aan de slag om praktische zaken te regelen. Dat is wel makkelijk, dan hoef ik even niet in de emoties. Juist nu ik mijn eigen situatie met wat gepaste zakelijke afstand bekijk zie ik het: wat ik doormaak is een proces van rouw. En dan ineens, pats boem, neem ik het besluit: na een periode van rouw begin ik voor mezelf!